پاسخ به سوال - چرا در راهپیمائی های 22 بهمن و ... عملیات تروریستی و کشته سازی اتفاق نمی افتد؟!

این روزها دوستان بی دقت و دشمنان مغرض سوالی مطرح میکنند که با کمی فکر کردن به راحتی به جواب قانع کننده میرسیم

چرا در راهپیمائی های 22 بهمن و ... عملیات تروریستی و کشته سازی اتفاق نمی افتد؟! 

مهمتر از همه انگیزه هست .. 

به چه انگیزه ای  عملیات تروریستی انجام میشود؟ 

مگر برای کشته سازی و عصبانی کردن مخالفان نظام نیست؟ 

خب با حمله به راهپیمائی 22 بهمن نتیجه برعکس به دست می آید و اصلی ترین مساله این است 

و لا غیر

اما موارد دیگری هم هست که این کار را برای تروریست ها دشوار تر میکند مثلا

راهپیمائی 22 بهمن و روز قدس و .. در روز اتفاق می افتد و هیچ کس چهره پوشیده ندارد و نمیتواند با مخفی شدن در بین مردم از آنها به صورت پوشش و سپر انسانی استفاده کنند و به همین دلیل کنترل آن آسانتر است

_________

البته ناگفته نماند که در سه سال اخیر نزدیک به 1500 تجمع اعتراضی در کشور برگزار شده و در هیچ کدام از آنها یک قطره خون از دماغ کسی نیامده 

، پس حتی این که در 22 بهمن یا روز قدس حتما اتفاقی نخواهد افتاد هم قطعی نیست و ممکن است با ترفندهایی مثل انفجار و ... به این نوع از تجمعات هم حملاتی صورت بگیرد

چهلم شهدای مدافع وطن

سرافکنده در مقابل یتیمان زانو می‌زنیم و  اشکهایمان را با لبخند پنهان میکنیم که در دهان تمساح ها نریزند وگرنه این عزاست که گرفتار ماست

عزاداریم برای همه آنانی که کشته شدند تا ابلیس پرچم خونخواهی به دست بگیرد و بیشتر بکشد و دوباره بیشتر بکشد 

  عزاداریم برای همه کودکان و نوجوانانی که در خاک و خون غلطیدند تا اربابان جزیره اپستین قربانی های جدیدشان را به پیشگاه شیاطین تقدیم کنند

در مساجد سوخته چهلم میگیریم برای همه ۲۴۲۷ شهید ۱۸ و  ۱۹ دیماه همه نیروهای امنیتی و مردم غیرنظامی که مظلومانه کشته شدند ... 

و ناراحتیم حتی برای آن ششصد و اندی نفهمی که در مقابل کشور خود ایستادند و راهی جهنم شدند

آمده بودند تا به دستور اربابانشان رحم نکنند ، آمده بودند تا بسوزانند خانه‌های خدا را که چرا بسیجی از آن بیرون می‌آید ، تا بسوزانند بازار را که چرا اعتصاب نکرده تا بسوزانند مامور انتظامی و بسیجی و سپاهی را که چرا با هزار مشکل پای وطنش ایستاده 

خدا صبر بدهد به اطرافیان و دوستان و آشنایان آنهایی که نفهمیدند و حتی اگر در صد سالگی بمیرند باز هم نخواهند فهمید 

غم آخرت باشد ایران من 

روزگار چشم درد

ساعت بیست دقیقه مونده به یک و من هنوز زل زدم به یک صفحه نورانی ، اتفاقی که تقریبا از پانزده سالگی برام عادی شده و هر روز بیشتر از دیروز داخلش غرق شدم نمیدونم شما اولین بار کی با هوش مصنوعی مواجه شدید ، اولین تجربه من از هوش مصنوعی مال سی سال  پیشه  که باهاش شطرنج بازی می‌کردم ،  بعنی خواستم بگم که تا حالا پدر صاحب این چشم‌ها رو درآوردم و این روزها که چهل سال رو رد کردم دیگه توقع زیادی از این چشم ها ندارم نفقط موقع خواب که کمتر از همیشه شده یک پارچه نخی روی این چشم های بی صاحب مونده میکشم تا نور کمتری واردش بشه ، بعضا موقع کار یا رانندگی حتی با یک چشم نگاه میکنم ، سعی میکنم موقع تایپ صفحه رو کمتر ببینم،و کمتر از این طریق چشمم به نامحرم و حتی محرم بیفته ، هویج هم که میگفتند فایده داره کشک بود ، فقط الان میتونم از شما التماس دعا کنم که بشر به روزی برسه که نیازی به این وسایل ارتباط جمعی احمقانه نداشته باشه و هر کسی بتونه با روشهای بهتری حرفهای سازنده و منحصر به فردی که برای زدن داره بیان کنه نه این که مثلا من این وقت شب شما رو معطل خواندن این جملات کنم ، 

حلالم کن اگر دیدار آخر بود تا فردا ....

یا حق